Bazen sıcak bir gülümsemedir şefkat,bazen uçurumun kenarında uzatılan bir çift el,cebindeki son kuruşunu sana veren bir dosttur bazen de.Küçük bir çocuğun başını okşamaktır,yere düşeni kaldırmak,sabah tüm içtenliğinle Günaydın! diyebilmektir köşe başındaki simitçiye.Düşüncelerimiz,savunduklarımız,yaşam tarzlarımız farklı olsa da söz konusu vatan,millet,bayrak yada din gibi ortak değerlerimiz olunca tek yürek olup,dillerde aynı sloganla aynı safta omuz omuza yürümektir dayanışma.Kurtuluş Savaşında olduğu gibi bir olmaktır.
Tıpkı Aktütündeki şehitlerimiz için,terörü lanetlemek için en gencimizden en yaşlımıza aynı yolda yürüdüğümüz gibi.Hz. Muhammedin karikatürünü çizenleri sosyal demokratçısıyla,sağcısıyla,başı açığıyla-kapalısıyla sokaklara dökülüp protesto ettiğimiz gibi.Aç olanı doyurma ,açık olanı giydirmektir ya dayanışma…Fakirin yanında olduk aşevlerimizle gıda bankalarımızla .Birçok yardım kuruluşlarımızla Açeye,Endonezyaya,Filistine,hiç tanımadığımız insanlara yardım gönderdik biz.Kurban bayramlarında kurbanlarımızı gönderdik Afrikadaki etin tadını bilmeyen insanlara
.Her ne kadar yardım etmeyi sadece maddiyat olarak görsekte ,işin aslı sadece maddiyattan ibaretten değildir.Kimisi sevgiye muhtaçtır,kimisi sevmeye,kimisi de karnını doyuracak bir lokma ekmeğe.Kimi bilgiye,kimi bir çift güzel söze…Biz işin maddi kısmını hallediyoruz gibi de manevi kısmını ihmal ediyoruz sanki.Sadece bayramlarda gider olduk büyüklerimizin yanına.Birbirimizle ya düğün yada cenaze törenlerinde karşılaşıp sohbet eder olduk.En son ne zaman ziyaret ettik hasta olan yakınlarımızı?Çocuk esirgeme kurumlarının,huzurevlerinin varlığından haberimiz var mı?Hiç gittik mi oralara?Komşularımızdan kaçının ismini biliyoruz?Unuttuk mu koca yürekli Yunusun Yaradılanı severim Yaradandan ötürü sözünü.Mevlana Ne olursan ol, yine gel dememiş miydi?Bizler bu topraklara merhameti,sevgiyi,hoşgörüyü getirenleri ne çabuk unuttuk?
Yargılamadan düşüncelerimizi,inançlarımızı,sadece insan olduğumuz için sevip,kollamalıyız birbirimizi.Bir gün bir huzurevinin cam kenarında yakınlarını bekleyenlerden biri olabileceğimizi unutmadan yaşamalıyız. her şeye rağmen bir arada yaşayabiliyorsak teşekkür edip Mevlaya bu şansı yakalayamayanların umudunun bizler olduğunun farkına varmalıyız.Elimizdeki ekmeğin yarısını bölüp,yüreğimizdeki sevgiden birazcık da onlara sunarak… bir arada yaşabiliyorsak ne mutlu bizlere;
Projemizde de aynı düşünceler içinde ekip olarak hareket ettiğimiz sürece de çok yol katedeceğimizi unutmayalım bazı insanlar yaptıklarımızın boşuna bir çaba olduğunu düşünse de ordaki çocuklara ulaşıp elimizden gelen yardımı yaptıktan sonra biz hedefimize ulaşmış sayılırız ve bunu şu şekilde düşünebiliriz; yardıma muhtaç birisine yardım ettiğimiz zaman içimizde ki huzuru bizler burda da aynı şekilde duymalıyız bu sebeple nekadar çok arkadaşımızı projemize dahil edebilirsek okadar çok insana ulaşabiliriz.mutluluklar sizinle olsun arkadaşlar
Önümüz de bayram şimdiden herkesin bayraını en içten dileklerimle kutlar ailenizle mutlu ve huzurlu nice bayramlar dilerim...
